เธอลืมมือถือไว้บนรถไฟฟ้า กว่าผมจะเห็นรถไฟก็ออกจากสถานีแล้ว
ผมได้แต่หวังคอยว่าเธอจะโทรกลับมาเข้าเครื่อง เพื่อเช็คว่าใครเป็นคนเก็บให้
เฝ้าคิดประโยคคำพูดสวยๆ และสถานที่นัดหมายเท่ๆ สำหรับการคืนโทรศัพท์
ใช่...ผมแอบชอบเธอมาหลายสถานีแล้ว ขึ้นสถานีเดียวกัน นั่งข้างกัน อยากพูดคุยแต่ไม่กล้า
ผมแอบมองเธอผ่านเงาสะท้อนจากกระจกหน้าต่างรถ
และแล้ว . . . โทรศัพท์ก็มีสายเรียกเข้า
ผมรับสายแต่ไม่ใช่เสียงเธอ เป็นเสียงจากนางพยาบาล
คุณพ่อเธอเป็นลมฟุบข้างถนน พลเมืองดีช่วยอุ้มส่งโรงพยาบาล
อาการหนักมากต้องรับการผ่าตัดด่วน
คุณพ่อมีเธอเป็นลูกคนเดียว ผมมีมือถืออันเดียวของเธอ
ผมจึงกลายเป็นญาติคนเดียวที่สนิทที่สุดในขณะนี้
ผมรีบไปโรงพยาบาลทันที ถึงห้องไอซียู
ป้ายหน้าห้องบอกให้ปิดมือถือก่อนเข้า
แล้วพอปิดมือถือของเธอ ผมก็เปิดอีกไม่ได้ เพราะไม่มีรหัสผ่าน
ผมทำทุกอย่างเท่าที่พอจะทำได้
เซ็นชื่ออนุญาติให้ทำการผ่าตัดคุณพ่อ ผมรับผิดชอบค่าใช้จ่ายทั้งหมด
รวมทั้งกลับไปตามหาเธอบนสถานีรถไฟฟ้าที่เห็นเธอครั้งสุดท้าย
ผมรู้สึกได้ว่าเธอก็คงกระวนกระวายตามหาคุณพ่อของเธอเหมือนกัน
"เธอมารับคุณพ่อกลับไปแล้วค่ะ"
นางพยาบาลบอกเมื่อเห็นผมยืนงงกับเตียงคนไข้ที่ว่างเปล่า
"เห็นบอกว่าพอรู้ว่าคุณพ่อเธอหายไป เธอก็โทรเช็ตทุกโรงพยาบาลที่ใกล้บ้าน"
แต่ผมเช็ตทุกบ้านที่ใกล้โรงพยาบาลไม่ได้
"เธอยังฝากข้อความถึงคุณด้วย"
นางพยาบาลยื่นกระดาษแผ่นเล็กๆมาให้ เป็นตัวเลขสี่หลักลายมือบรรจง
"2120"
"เธอบอกจะโทรไปหาคุณเอง" พยาบาลยิ้มและบอกผม..
วันเวลาผ่านไป นานเท่าไหร่จำไม่ได้ . . .
เธอ : ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างนะคะ
ผม : ไม่เป็นไรหรอกครับ
เธอ : แล้วเราจะเจอกันที่ไหนดีคะ
ผม : ตรงแบล็คแคนย่อนในสถานีรถไฟที่เราเคยขึ้นบ่อยๆเป็นไงครับ
เธอ : ได้ค่ะ กี่โมงดีคะ
ผม : อีกชั่วโมงนึง เจอกันนะครับ
เธอ : ได้ค่ะ พอคุณถึงแล้วโทรเข้าเบอร์นี้นะคะ 01-*** ****
และแล้ววันเวลาที่เขาจะบอกรักก็มาถึง
ผม : คือผมเห็นคุณขึ้นรถไฟฟ้าไปทำงานมาสามปีแล้วครับ
ทุกครั้งถ้ามีที่ว่างผมพยายามจะไปนั่งข้างคุณ หรือไม่ก็ไปยืนข้างๆคุณ
ผมแอบมองคุณจากเงาสะท้อนในกระจกทุกครั้งเลยครับ
เธอ : จริงหรือคะ ดิฉันก็มองคุณมานานแล้วค่ะ
แต่ดิฉันมองที่คุณตรงๆเลยค่ะ
ดิฉันมองคุณปีนึงเต็มๆเลยค่ะ
แต่คุณไม่มีทีท่าว่าจะมองดิฉันเลย ตอนนั้นดิฉันเห็นคุณมองแต่วิวข้างนอก
ดิฉันมองอยู่หนึ่งปีเต็ม
ดิฉันคิดว่าคงไม่มีหวังแล้ว ยังไงๆเขาก็ไม่สนใจดิฉัน
ดิฉันเลยไม่ได้สนใจคุณอีกเลยค่ะ
สองปีให้หลังดิฉันเลยมองคนที่อยู่อีกข้างของดิฉัน
แล้วเขาก็ส่งยิ้มให้ดิฉันค่ะ เรามองกันอยู่ปีครึ่งค่ะ
หกเดือนที่แล้วเราก็ได้คุยกันครั้งแรกค่ะ
คุณเชื่อมั้ยคะว่า เราเพิ่งหมั้นกันอาทิตย์ที่แล้วเองค่ะ
ผม : . . . (อึ้งไปเลยพูดไม่ออก) .. .. คะ .คะ .คครับ
"ขอให้คุณกับคู่หมั้นมีความสุขมากๆ แล้วเจอกันครับ .. บายยย"
หลังจากนั้นเป็นต้นมาผมได้แต่คิดว่า ...
ทำไมตอนนั้นผมถึงไม่เข้าไปคุยกับเธอ
ทำไมผมไม่บอกเธอ . . . ว่าชอบ
ทำไมผมไม่บอกเธอ . . . ว่าสนใจ
ณ ตอนนั้นที่เจอเธอทำไมผมต้องบอกตัวเองว่า
เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยบอกเธอก็ได้ . . . เฮ้อออออออ..
工具 
%e3%81%a5+%c2%a0%c2%a0%c2%a0%c2%a0%c2%a0%c2%a0+%e0%b8%84+%e0%b8%a7+%e0%b8%b2+%e0%b8%a1+%e0%b8%aa%e0%b8%b8+%e0%b8%82+%e0%b8%88+%e0%b8%87+%e0%b8%a1%e0%b8%b5+%e0%b9%81+%e0%b8%94%e0%b9%88+%e0%b9%80+%e0%b8%a3+%e0%b8%b2%c2%a0%c2%a0%c2%a0%c2%a0%c2%a0%c2%a0%c2%a0%c2%a0+%e2%80%94+Windows+Live&referrer=){kind=small}
